Jak stworzyć przekonującą postać?
Jak stworzyć dobrą postać?
5 niestandardowych rad
1. Każdy jest bohaterem swojej historii
Tak naprawdę nie ma postaci dobrych ani złych. Patrząc z perspektywy określonej postaci powinieneś widzieć, że cel, który sobie postawiła w jej mniemaniu jest szczytny i chce czynić dobrze. Ocena realizacji już zależy od osób postronnych.
Ważne: tworząc postać dobrą nie dodawaj jej samych dobrych cech, a wszelakie winy (np. morderstwo, zabicie „tego złego”) nie powinny być odpuszczane bez względu na sytuację. Przykładowo jeśli ktoś samodzielnie wymierza sprawiedliwość, zawsze pojawią się wątpliwości choćby mediów, czy to dobrze – z jednej strony w końcu zwalcza przestępczość, z drugiej jednak to nadal seria zabójstw.
Tak naprawdę nigdy wszyscy ludzie nie będą wielbić takiej osoby. Nie ma gwarancji, że zawsze wszyscy będą kogoś lubić. ZAWSZE pojawią się głosy krytyki.
2. Nie twórz postaci pod określone archetypy
Archetypy to poniekąd stereotypy. Tworząc postać maga niekoniecznie musi być to odziany w ciężką szatę brodaty staruszek, a strażnik nie musi być umięśnionym półgłówkiem w zbroi.
Problem stereotypu pojawia się szczególnie podczas tworzenia tzw. yandere, tsundere, kuudere… Tak naprawdę nazwy te są umowne. Zakwalifikowanie postaci pod określone nazewnictwo powinno się pojawić dopiero PO stworzeniu jej charakteru i historii, a nie przed. Jeśli decydujesz się na zrobienie postaci yandere, musisz liczyć się z tym, że prawdopodobnie będzie to tysięczna kopia Yuno Gasai lub Yandere-chan, w dodatku ze zazwyczaj z przejaskrawionymi cechami charakteru.
Podobnie sprawa się ma się podczas tworzenia postaci psychopaty. Zakładając, że wie się, na czym to schorzenie tak naprawdę polega, można stworzyć postać idealnie pod cechy podane w opracowaniach – pozbawionego empatii narcystycznego manipulatora, który nie umie pokochać. Problem pojawia się jednak kiedy chcemy stworzyć 5 postaci psychopatów. Może się wówczas okazać, że są identyczni, choć tak naprawdę nie ma dwóch takich samych ludzi. Prawda jest taka, że jedni mogą mieć pewne cechy w większym natężeniu, inni w mniejszym.
Jeśli chcesz stworzyć przekonującą postać, powinieneś kierować się myślą, że niektóre pozory mylą. Dlaczego ten spokojny listonosz nie mógłby lubić metalu, matka piątki dzieci być seryjną morderczynią, a rajdowiec skrycie być wielkim fanem żyraf? Ludzie zazwyczaj miewają jakieś dziwne zainteresowania i jest to całkowicie normalne.
Sensowne jest również nadawanie pozornie sprzecznych cech. Tak naprawdę każdy posiada niemal wszystkie cechy charakteru, jednak w mniejszym lub większym natężeniu. Człowiek na pozór miły może również raz na jakiś czas rzucić jakąś złośliwością, ale robi to naprawdę rzadko. Podobnym działaniem na podstawie kontrastów jest posługiwanie się piękną mową oraz trudnymi słowami przez tak zwanego „dresa”. Kto powiedział, że nie może być oczytany?
4. Ludzka psychika ma różne oblicza
Nie każdy zachowa się tak samo w danej sytuacji: na widok pająka jeden się nawet nie zająknie, inny wybiegnie z płaczem. Na widok mordercy w mieszkaniu jeden spróbuje się bronić najbliższym stołkiem, drugi zwinie w kłębek gdzieś w kącie, trzeci zadzwoni na policję, czwarty zacznie krzyczeć, piąty się po prostu na niego rzuci, a szósty zamieni się z szoku w słup soli. Siódmy może w ogóle go nie zauważyć.
Każdy ma inny sposób reagowania, każdy ma inny sposób myślenia. Nie wszyscy muszą się we wszystkim zgadzać: jedni uważają, ze lepiej pokonać smoka poprzez atak, inni że poprzez pułapkę, a jeszcze inni, że nie trzeba robić nic, bo sam siebie prędzej czy później zniszczy.
Jedni tolerują pewne zachowania, inni niekoniecznie. Nie wszystkie opinie muszą być też właściwe. Na przykład możemy podać postać niezwykle wykształconą, inteligentną i na ogół sympatyczną, ale nietolerującą homoseksualistów, nie lubiącą dzieci i będącą bezpodstawnie obrażoną na swoją babcię.
5. Historia szlifuje charakter
Postać po rozwodzie rodziców będzie wyrażać w przyszłości wrażliwość na punkcie rozmowy na temat rodziny, jakieś patologiczne zachowania w tworzeniu relacji lub wyjątkowy pociąg do stworzenia prawdziwego, szczerego i stałego związku. Postać po utracie najważniejszego przyjaciela może być nieufna w stosunku do kolejno poznawanych ludzi i może wyrażać niechęć do otwierania się na innych lub będzie aż nazbyt uporczywie poszukiwać kogokolwiek, z kim by mogła zawrzeć równie bliską relację.
Zwane jest to również schematem akcja–reakcja. Tak naprawdę cechy charakteru nabywamy poprzez swoje doświadczenia i ludzi, którymi się otaczamy. Szczególnie istotne są zdarzenia z pierwszych lat życia. To właśnie one z reguły decydują o tym, jacy w dużej mierze będziemy do końca życia, jednak część cech może się zmienić.
Bohater podczas przeżywania swoich przygód w trakcie trwania powieści/komiksu również nabywa doświadczenia i może się zmienić jego sposób postrzegania świata. Jest to całkowicie naturalne.
Komentarze
Prześlij komentarz